Vajza me trëndafil

Xhon Blonshar qëndroi afër bordurës, duke rregulluar uniformën e tij ushtarake dhe duke parë turmën e njerëzve që shkonin e vinin nëpër Stacionin Qendror. Ai po kërkonte vajzën të cilës i njihte zemrën, por jo fytyrën. Kishte filluar të interesohej për të trembëdhjetë muaj më parë. Kishte marrë një libër në një bibliotekë në Florida dhe, ndërsa lexonte, më shumë përshtypje i kishin bërë shënimet përbri tekstit, sesa vetë fjalët e librit. Në faqet e para të librit ai zbuloi emrin e personit që e kishte patur librin më parë: zonjusha Holli Majnëll.

Xhoni kërkoi dhe e gjeti adresën e saj. Ajo jetonte në Nju-Jork. I shkroi një letër ku prezantonte veten e tij dhe i kërkonte që edhe ajo t’i shkruante. Më vonë ai u nis në shërbim ushtarak në Evropë gjatë kohës së Luftës së Dytë Botërore. Për një vit ata u njohën me njëri-tjetrin nëpërmjet letrave që shkruanin. Çdo letër ishte si një farë që hidhej në një zemër të butë. Po fillonte një romancë. Kur erdhi më në fund dita që ai të kthehej nga Evropa, ata lanë takimin e tyre të parë në orën 7 pasdite në Stacionin Qendror në Nju-Jork. “Do të më njohësh nga trëndafili i kuq që do të kem vendosur në jakën e palltos,”- i shkroi ajo.

Xhoni e tregon vetë historinë:

Një vajzë e re po vinte drejt meje. Kishte një trup të gjatë dhe elegant. Flokët i kishte të çelur, të dallgëzuar dhe të vendosur pas veshit, kurse sytë i kishte po aq blu sa deti. Me kostumin e saj të gjelbër të hapur ajo dukej si pranvera në formë njeriu. U nisa të shkoj drejt saj dhe kur po i afrohesha, në buzët e saj u duk një buzëqeshje provokuese. Pa e kontrolluar veten iu afrova më shumë dhe në atë çast pashë Holli Majnëllin. Ajo po qëndronte direkt pas vajzës. Ishte rreth të dyzetave, me flokë të thinjur, të futur në një  kapele të vjetër. Ishte e shëndoshë. Vajza me kostum jeshil u largua. Dëshira për t’i shkuar pas ishte po aq e madhe, sa edhe padurimi për të njohur personin, shpirti i së cilës kishte shoqëruar dhe mbajtur lart shpirtin tim. Dhe ja ku ishte, me fytyrën e saj të zbehtë dhe të mbushur, dukej e qetë dhe e ndjeshme. Sytë gri kishin një shikim të ngrohtë dhe të dashur. Nuk hezitova. Kjo mbase nuk do të ishte dashuri, por do të ishte diçka shumë e çmuar, diçka mbase më e vërtetë se dashuria, një miqësi për të cilën unë kisha qenë dhe duhej të isha gjithmonë falenderues.

Qëndrova drejt dhe e përshëndeta, edhe pse kur flisja fjalët pengoheshin nga zhgënjimi. “Unë jam oficeri Xhon Blonshar dhe ju duhet të jeni zonjusha Majnëll. Jam shumë i gëzuar që ju pranuat të më takonit. A mund të dalim për të ngrënë darkë bashkë?”

Fytyra a saj u mbulua nga një buzëqeshje e lehtë. “Unë nuk e di çfarë është e gjitha kjo, bir,” – u përgjigj ajo. – “Ajo vajza e re me kostum jeshil, që sapo kaloi, m’u lut ta vendosja këtë trëndafil në jakë. Ajo më tha se, nëse ti do të më kërkosh të hamë darkë bashkë, unë duhet të të them që ajo të pret në restorantin e madh buzë rrugës.”

“Dashuria është e durueshme; plot mirësi; dashuria nuk ka smirë, nuk vë në dukje, nuk krekoset, nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk dyshon për keq; nuk gezohet për padrejtësinë, por gezohet me të vërtetën, i duron të gjitha, i beson të gjitha, i shpreson të gjitha, i mban çdo gjë.  Dashuria nuk ligështohet kurrë.”

Etiketa: ,

Kategoria: Dashuria

Komento ketu