Histori e vërtetë
“Në Washington DC, në një stacion Metroje, në një mëngjes të ftohtë Janari në vitin 2007, për rreth 45 minuta, një burrë me një violinë po luante gjashtë pjesë nga kompozitori i madhë “Bach”. Gjatë asaj kohe, rreth 2000 njerëz kaluan përmes stacionit, shumica e tyre duke vrapuar për në punë.
Vetëm pas katër minutash, një i moshuar vërejti se një muzikant po luante. Ai ngadalësoi rritmin dhe u ndal për disa sekonda, pastaj nxitoi për të mbaruar punët e tija.
Katër minuta më vonë, violinisti mori dollarin e tij të parë. Një grua i hodhi para në kapele dhe, pa u ndalur, vazhdoj të eci.
Në minutin e gjashtë, një i ri u mbështet në mur për të dëgjuar, pastaj pa orën dhe filloi të eci përsëri.
Në minutin e dhjetë, një djalë tre-vjeçar u ndal, por nëna e tij e tërhoqi pasi e kish me ngut. Fëmija u ndal për të parë violinistin përsëri, por nëna e detyroi fëmijën të ecë, ai vazhdoi me nënë duke e kthyer kokën gjatë gjithë kohës. Ky veprim u përsërit dhe nga disa fëmijë të tjerë, por çdo prind pa përjashtim detyruan fëmijët e tyre për tu larguar me të shpejtë.
Për rreth dyzet e pesë minuta, muzikanti vazhdoi të luante pa pushim. Gjatë kësaj kohe vetëm gjashtë njerëz u ndalën dhe dëgjuan për një kohë të shkurtër. Rreth njëzet i ofruan para, por dhe ata vazhduan të ecin në ritmin e tyre normal. Violinisti mblodhi një total prej 32 dollarësh.
Pas një ore:
Ai përfundoi në heshtje dhe mblodhi veglat e tija. Askush nuk e vuri re dhe askush nuk e duartrokiti. Askush nuk i dha të njohur.
Askush nuk e dinte, por violinisti ishte Joshua Bell, një nga muzikantët më të mëdhenj në botë. Ai luajti një nga pjesët më të ndërlikuar të shkruara ndonjëherë, me një violinë me vlerë prej 3.5 milion dollarësh. Dy ditë më parë, Joshua Bell kishte luajtur në një teatër në Boston, ku çdo karrige kushtonte mesatarisht 100 dollarë, vetëm për t’u ulur dhe për të dëgjuar atë duke luajtur të njëjtën muzikë.
Kjo është një histori e vërtetë. Kjo ngjarje ku Joshua Bell, duke luajtur pa u prezantuar si violinist i njohur në stacionin e Metrosw së Washington DC, u organizua nga “Washington Post” si pjesë e një eksperimenti shoqëror në lidhje me, shijet, perceptimin dhe prioritetet e njerëzve.
Ky eksperiment ka ngritur disa pyetje:
Në një mjedis të përbashkët, në një orë të papërshtatshme, nuk e kemi ne aftësinë të perceptojmë bukurinë?
Nëse është kështu, a e kemi të ndaluar ta vlerësojmë atë?
A mund ta dallojmë talentin në një kontekst të papritur?
Një përfundim i mundshëm që mund të dali nga ky eksperiment është:
Nëse ne nuk kemi mundësinë të ndalemi dhe të dëgjojmë një nga muzikantët më të mirë në botë, i cili është duke luajtur disa nga pjesët muzikore më të mira të shkruara ndonjëherë, me instrumentin më të bukur dhe cilësorë të punuar ndonjëherë…..
Sa gjëra të tjera jemi duke humbur, ndërkohë që jemi duke vrapuar përmes rrjedhës së jetës? “
Para 2000 vjetësh Perëndia zgjodhi që vinte në tokë si një fëmijë. Nuk ishte një ekperiment për të parë sesi do të reagonin njerëzit, por ishte shpresa e vetme për të gjitha kombet. Nuk ishte rastësi që profeti Isaia e parashikoi para qindra vjetësh këtë vizitë hyjnore.
Kush i ka besuar predikimit tonë dhe kujt iu shfaq krahu i Zotit?
Ai erdhi lart para tij si një degëz, si një rrënjë nga një tokë e thatë. Nuk kishte figurë as bukuri për të tërhequr shikimin tonë, as paraqitje që ne ta dëshironim.
I përçmuar dhe i hedhur poshtë nga njerëzit, njeri i dhembjeve, njohës i vuajtjes, i ngjashëm me dikë para të cilit fshihet faqja, ishte përçmuar, dhe ne nuk e çmuam aspak.
Megjithatë ai mbante sëmundjet tona dhe kishte marrë përsipër dhembjet tona; por ne e konsideronim të goditur, të rrahur nga Perëndia dhe të përulur.
Por ai u tejshpua për shkak të shkeljeve tona, u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi për të cilin kemi paqen është mbi të, dhe për shkak të vurratave të tij ne jemi shëruar.
Ne të gjithë endeshim si dele; secili prej nesh ndiqte rrugën e vet, dhe Zoti bëri që të bjerë mbi të paudhësia e ne të gjithëve.
I keqtrajtuar dhe i përulur, nuk e hapi gojën. Si një qengj që e çojnë në thertore, si një dele e heshtur përpara atyre që i qethin nuk e hapi gojën.
U çua larg nga shtypja dhe nga gjykimi; dhe nga brezi i tij kush mendoi se ai ishte larguar nga toka e të gjallëve dhe ishte goditur për shkak të shkeljeve të popullit tim?
Kishin caktuar ta varrosnin bashkë me të pabesët, po kur vdiq e vunë me të pasurin, sepse nuk kishte kryer asnjë dhunë dhe nuk kishte pasur asnjë mashtrim në gojën e tij.
Por i pëlqeu Zotit ta rrihte dhe ta bënte të vuante. Duke ofruar jetën e tij si flijim për mëkatin, ai do të shikojë pasardhës, do të zgjasë ditët e tij, dhe vullneti i Zotit do të ketë mbarësi në duart e tij.
Ai do të shikojë frytin e mundimit të shpirtit të tij dhe do të jetë i kënaqur; me anë të diturisë së tij, i drejti, shërbëtori im, do të bëjë të drejtë shumë veta, sepse do të marrë përsipër paudhësitë e tyre.
Prandaj do t`i jap pjesën e tij midis të mëdhenjve, dhe ai do ta ndajë plaçkën me të fuqishmit, sepse e ka përkushtuar jetën e tij deri në vdekje dhe u përfshi midis keqbërësve; ai ka mbajtur mëkatin e shumë vetave dhe ka ndërhyrë në favor të shkelësve.
Isaia 53
Gëzuar Krishtlindjen!
Përgatiti për Jetë Studentore, Entela Çaushi.
